"Neem maar een paracetamol": Waarom we de pijn van vrouwen eindelijk serieus moeten nemen

Stel je voor dat je elke maand dagenlang gevloerd bent door een pijn die zo intens is dat je niet kunt functioneren. Je gaat naar de dokter, hopend op een verklaring of een oplossing, maar je krijgt keer op keer hetzelfde te horen: "Het hoort er nu eenmaal bij," of "Neem maar gewoon een paracetamol." Voor Esther was dit negentien jaar lang de bittere realiteit. Haar verhaal, dat onlangs de media haalde, legt een gapend gat bloot in onze moderne gezondheidszorg en de manier waarop we naar de gezondheid van vrouwen kijken.

De onzichtbare strijd van Esther

Negentien jaar is een onvoorstelbaar lange tijd om met onverklaarbare, chronische pijn rond te lopen. Voor Esther begon de ellende al in haar tienerjaren. Terwijl haar leeftijdsgenoten genoten van hun jeugd, was zij elke maand gekluisterd aan haar bed, geplaagd door krampen die verder gingen dan de 'normale' ongemakken van een menstruatie. De frustratie zat hem echter niet alleen in de fysieke pijn, maar vooral in het gebrek aan erkenning door medische professionals.

Het bagatelliseren van deze klachten heeft diepe sporen nagelaten. Wanneer een patiënt keer op keer te horen krijgt dat de pijn "tussen de oren zit" of dat ze zich niet moet aanstellen, ontstaat er een vorm van medisch wantrouwen. Esther bleef doorzetten, gedreven door het gevoel dat er iets fundamenteel mis was in haar lichaam. Pas na bijna twee decennia kwam de verlossende, maar ook confronterende diagnose. Geen aanstellerij, maar een medische aandoening die al die tijd onbehandeld was gebleven.

Medische gaslighting in de praktijk

Wat Esther overkwam, staat in de psychologie en sociologie bekend als 'medische gaslighting'. Dit fenomeen beschrijft situaties waarin zorgverleners de symptomen van een patiënt minimaliseren of afdoen als psychisch, terwijl er een duidelijke fysieke oorzaak is. Onderzoek wijst uit dat vrouwen aanzienlijk vaker slachtoffer zijn van deze praktijk dan mannen, vooral wanneer het gaat om pijnklachten in de onderbuik.

Waarom gebeurt dit nog steeds in 2024? Een deel van het probleem ligt in de historische data van de medische wetenschap, die decennialang gebaseerd was op het mannelijk lichaam als standaard. Hierdoor worden aandoeningen die specifiek vrouwen treffen, zoals endometriose of adenomyose, vaak te laat herkend of verkeerd gediagnosticeerd.

De impact op een mensenleven

Het negeren van pijn heeft gevolgen die veel verder gaan dan de fysieke sensatie alleen. Voor Esther betekende negentien jaar zonder diagnose ook negentien jaar aan gemiste kansen, sociaal isolement tijdens haar zwaarste dagen en een constante mentale belasting. Het beïnvloedt je carrière, je relaties en je zelfbeeld.

• Carrière: Regelmatig ziekteverzuim zonder 'duidelijke' reden zorgt voor onbegrip op de werkvloer.
• Mentaal welzijn: De constante twijfel aan je eigen lichaam kan leiden tot depressie en angststoornissen.
• Sociale relaties: Plannen afzeggen omdat je letterlijk niet kunt opstaan, wordt door de omgeving vaak niet

  Source: limburg.headliner.nl via Google News